Er is de laatste tijd veel te doen over de zogenaamde bullshit jobs.

Ik denk dat er in de Betekeniseconomie een eigen blend van bullshit jobs gaat ontstaan: betekenisloze banen. Of anders gezegd: banen waaraan mensen geen enkel gevoel van betekenisgeving of zingeving kunnen ontlenen. Of nog anders gezegd: banen die geen geen gevoel van vervulling of voldoening kúnnen geven, omdat we er niet-volledig/volwaardig mens in kunnen zijn; omdat we er niet echt toe kunnen doen voor andere mensen.

Heb je er bijvoorbeeld wel eens over nagedacht waarom er in de financiële sector astronomische bonussen nodig zijn om mensen te motiveren, terwijl er in het onderwijs of in de zorg keihard wordt gewerkt door heel veel mensen die genoegen nemen met een karige vergoeding?

Dat komt mijns inziens door de inherente-mate-van-betekenisgeving van het werk en/of het umfeld van het werk.

Omdat het werken in de top van de financiële sector zó ontzield en zó ontmenselijkt is, werkt er maar één manier om mensen te motiveren: geld. Er is namelijk niks meer dan geld. Het gaat over niets anders. We kúnnen er als mens geen enkel gevoel van betekenisgeving of zingeving aan ontlenen. Terwijl mensen in het onderwijs of in de zorg met hun poten in de menselijke modder staan, en dus continu ervaren dat hun doen en laten ertoe doet. Dat zijn banen die dus intrinsiek resoneren bij de essentie van betekenisgeving c.q. het ervaren purpose. Purpose is een ervaring van voldoening en vervulling die we als mensen ervaren als we ons altruïstisch gedragen; als we ons inzetten voor iets dat tastbaar bijdraagt aan het welzijn van anderen en/of het grotere geheel.